Muzeum Marii Konopnickiej w Żarnowcu

Muzeum Marii Konopnickiej w Żarnowcu

Dzieje Muzeum w Żarnowcu sięgają 1902 r., kiedy Konopnicka obchodziła swój jubileusz 25-lecia pracy pisarskiej. Dlatego podjęto myśl zakupienia poetce małej posiadłości na dar narodowy, który był najwyższym wyróżnieniem dla pisarza w czasach zaborów. W historii Polski tylko Henryka Sienkiewicza i Marię Konopnicką spotkał taki zaszczyt. Wybrano dworek z XVIII w. oraz zabytkowy park o powierzchni 3,6 ha, które przekazane zostały pisarce w 1903 r. Pisarka mieszkała w Żarnowcu do 1910 r., a po jej śmierci dworek i park pozostawał do 1956 r. w posiadaniu jej rodziny. W 1957 r. Ministerstwo Kultury i Sztuki powołało do życia Muzeum Marii Konopnickiej w Żarnowcu, które otwarto 15 września 1960 r., po przeprowadzeniu prac remontowych i konserwatorskich. Muzeum gromadzi autentyczne obiekty z zakresu literatury polskiej XIX i XX w., historii sztuki, rzemiosła artystycznego, historii. Do najcenniejszych zbiorów Muzeum należą rękopisy utworów Konopnickiej oraz listy poetki i innych znanych pisarzy polskich XIX i XX w., m.in.: Elizy Orzeszkowej, Józefa Ignacego Kraszewskiego, Stefana i Oktawii Żeromskich, Stanisława Przybyszewskiego. Unikatową kolekcję stanowią dary jubileuszowe jak: adresy hołdownicze, dyplomy honorowe, albumy i różne pamiątki ofiarowane poetce w 1902 r. z okazji jubileuszu ćwierćwiecza pracy literackiej – od wielu towarzystw, instytucji oraz osób z Europy i Ameryki. Muzeum posiada: - największy w Polsce zbiór obrazów Marii Dulębianki, znakomitej malarki przełomu XIX i XX w., mieszkającej w latach 1903-1910 w dworku wraz z Konopnicką, - jedną z większych w Polsce kolekcji stylowych kałamarzy i przyborów na biurko z XIX i początku XX w., - oryginalne ilustracje do utworów Konopnickiej znanych polskich artystów, jak m.in.: Jan Marcin Szancer, Bogdan Zieleniec, Józef Czerwiński, Zofia Fijałkowska, Stanisław Kaczor Batowski, - dużą kolekcję medali autorskich z wizerunkami pisarzy i sławnych Polek, - liczny zbiór płaskorzeźb w drewnie przedstawiających rozmaite kształty plastyczne orła z różnych okresów historycznych państwa i narodu. Konopnicka uprawiała wielokierunkowe pisarstwo, które obejmuje poezję, utwory dla dzieci, krytykę literacką, nowele oraz działalność przekładową z pięciu języków obcych. Utwory poetki aktualnie przetłumaczone zostały na ponad 40 języków na świecie, a jej miejsca pamięci są uwiecznione w wielu miastach Polski, Europy i Ameryki. Obecnie w Polsce i za granicą jest ok. 400 szkół i różnych placówek im. Marii Konopnickiej, których liczba ciągle rośnie. W 2005 r. władze włoskiej stolicy przyznały autorce Roty zaszczytny tytuł „Ambasadora kultury Rzymu” – za rozsławianie w swojej twórczości wiecznego miasta. DWOREK Kolekcja darów jubileuszowych („Spiżarnia, „Pokój Ciemny”, „Dawny Gabinet”) – prezentowane są adresy hołdownicze i dary, które otrzymała Konopnicka z okazji jubileuszu 25-lecia pracy pisarskiej. Zasadniczą część ekspozycji stanowią pomieszczenia mieszkalne („Gabinet”, „Sień” i „Jadalnia”) urządzone zgodnie z duchem epoki. Poza frekwencją ciągłą udostępnia się „Pokój Kredensowy” i „Kuchnię” oraz dwa pokoje na piętrze („Pokój” i „Pracownię”), gdzie mieszkała i tworzyła przyjaciółka Konopnickiej – malarka Maria Dulębianka. LAMUS (dawny spichlerz) Poleciały pieśni moje – ekspozycja biograficzno-literacka poświęcona życiu i wielokierunkowej twórczości Konopnickiej, która obejmuje: poezję, utwory dla dzieci, krytykę literacką, nowele oraz działalność przekładową z pięciu języków (angielskiego, niemieckiego, francuskiego, włoskiego i czeskiego). Na wystawie są oryginalne wydania dzieł poetki, wznowienia w kolejnych okresach literackich, wydania współczesne oraz rękopisy i dokumenty związane z życiem i działalnością Konopnickiej. W budynku „Lamusa” organizowane są również wystawy czasowe oraz różne imprezy kulturalne i naukowe. PARK ZABYTKOWY Integralną częścią Muzeum jest zabytkowy park o powierzchni 3,5 ha, który posiada dużo walorów przyrodniczych i krajobrazowych. Piękne położenie parku, bogata roślinność, wartościowe okazy starodrzewu oraz zasób nowych gatunków drzew sprawiają, że jest atrakcyjnym miejscem dla turystów (ok. 30 tys. zwiedzających rocznie). Z uwagi na wartości historyczno-przestrzenne parku utworzono w 2004 r. ścieżkę przyrodniczą, która przebiega przez całą jego powierzchnię. Atrakcyjność parku podnoszą również wyeksponowane w nim pamiątki i miejsca, które upamiętniają ważne wydarzenia i rocznice z życia i działalności poetki, jak; „Popiersie Marii Konopnickiej”, „Głaz Suwalski”, „Medalion” oraz „Kopiec”. Muzeum Poleca: - wystawy stałe, czasowe - lekcje muzealne - odczyty - konferencje i sympozja naukowe - festiwale, koncerty i wieczory poetycko-muzyczne - spotkania autorskie i promocje książek - konkursy - specjalistyczny zbiór biblioteczny - indywidualne konsultacje - szeroki asortyment pamiątek i wydawnictw informacyjnych oraz współczesnych wydań książkowych utworów Konopnickiej - prezentacje filmów dokumentalnych dotyczących życia i twórczości Konopnickiej oraz historii Muzeum - udostępnianie wnętrz na sesje zdjęciowe - fachową obsługę Muzeum: czynne od wtorku do niedzieli (w poniedziałki ekspozycje nieczynne) – od 1 października do 30 kwietnia: 10.00 – 15.00 (zwiedzanie do 16.00) – od 1 maja do 30 września: 10.00 – 16.00 (zwiedzanie do 17.00) Zwiedzanie odbywa się wyłącznie z przewodnikiem Biblioteka: w dni robocze 9.00 – 15.00 Park zabytkowy oraz ścieżka przyrodniczo-edukacyjna: - kwiecień-październik: codziennie od 10.00 do zmierzchu - pozostałe miesiące: park czynny do 16.00
Zobacz więcej
Muzeum Narodowe Rolnictwa i Przemysłu Rolno-Spożywczego w Szreniawie

Muzeum Narodowe Rolnictwa i Przemysłu Rolno-Spożywczego w Szreniawie

Historia Muzeum Narodowe Rolnictwa i Przemysłu Rolno-Spożywczego w Szreniawie powstało w 1964 roku. Status muzeum narodowego uzyskało w 1975 roku. Jest jedynym tej rangi muzeum rolnictwa w Polsce i jednym z nielicznych i największych w Europie. W swojej działalności nawiązuje do blisko 130 – letniej tradycji polskiego muzealnictwa rolniczego. Jest kontynuatorem i niejako spadkobiercą powstałego w 1875 roku w Warszawie Muzeum Przemysłu i Rolnictwa, którego zbiory uległy niemalże całkowitemu zniszczeniu w 1939 roku. Pałac z 1853 roku - miejsce ekspozycji stałej "Historia społeczna wsi" W latach 1964–1998 Muzeum podlegało Ministerstwu Rolnictwa, a od 1999 roku organizatorem Muzeum jest Sejmik Samorządowy Województwa Wielkopolskiego. Muzeum jest członkiem Stowarzyszenia Związek Muzeów Polskich – Oddział Wielkopolski i Stowarzyszenia Muzeów na Wolnym Powietrzu. Należy również do Międzynarodowego Stowarzyszenia Muzeów Rolniczych (AIMA). W 1998 roku było organizatorem XII Kongresu tej organizacji, który poświęcony był problematyce metod i sposobów prezentowania postępu rolniczego w muzealnictwie. W dniach 23-27 września 2009 r. Muzeum Narodowe Rolnictwa i Przemysłu Rolno-Spożywczego w Szreniawie obchodziło jubileusz 45-lecia. Przez ponad 45 lat swojej działalności Muzeum zgromadziło ponad 20 tysięcy obiektów, dokumentujących dorobek kilku pokoleń mieszkańców wsi polskiej w zakresie kultury materialnej i duchowej. Posiada również bogate zbiory biblioteczne, liczące ponad 34 tysiące woluminów książkowych, i interesujące zbiory archiwalne. Muzeum realizuje swoje zadania statutowe i ustawowe, stosując różnorodne formy działalności. Jednym z zadań Muzeum jest upowszechnianie zbiorów. Formami pracy upowszechnieniowej są wystawy, lekcje muzealne, plenery, warsztaty oraz imprezy rekreacyjno-edukacyjne. Do cieszących się dużym zainteresowaniem imprez plenerowych należą między innymi: „Jarmark Wielkanocny”, „Festyn Zielonoświątkowy”, „Wesele wiejskie” i „Retro Show”. Ideą organizowanych imprez jest interaktywne udostępnianie i poznawanie zbiorów. Forma ta polega na „ożywianiu” martwych obiektów muzealnych i umożliwianiu nawiązania z nimi stosunku emocjonalnego przez odbiorcę – uczestnika imprezy. W tym celu uruchamiane są tak zwane stanowiska interaktywne. Za realizowanie ciekawych form pracy edukacyjnej i upowszechnieniowej Muzeum otrzymało wyróżnienie Ministra Kultury w ogólnopolskim konkursie Wydarzenie Muzealne Roku „Sybilla 2002”. W Konkursie na Wydarzenie Muzealne Roku w Wielkopolsce „Izabella” organizowanym od 2002 roku pod patronatem Marszałka Województwa Wielkopolskiego Muzeum otrzymało następujące nagrody: 2002 – Główna nagroda „Izabella 2002” za program edukacyjny „Interaktywne upowszechnianie i poznawanie zbiorów” 2002 – Nagroda II w kategorii Wydawnictwa za publikację „Powiat śremski” z serii „Majątki Wielkopolskie” 2003 – Nagroda II w kategorii Edukacja za dydaktyczny charakter inscenizacji „Wesele Lubelskie” 2004 – Nagroda I za program edukacyjny „Jak pracowały woły” 2004 – Nagroda III za wystawę „Trofea myśliwskie Adama Smorawińskiego” (w oddziale w Uzarzewie) 2005 – Grand Prix – nagroda główna w kategorii Wydawnictwa za katalog wystawy czasowej pt. „Bezczasowy Ogród Jedności” 2006 – Wyróżnienie za działalność w kategorii Wystawiennictwo za realizację wystawy czasowej pt. „Żydzi w Polsce – historia i kultura” 2006 – Nagroda II w kategorii Działalność naukowa i konserwatorska za „Renowację i przywrócenie do stanu pierwotnej sprawności technicznej lokomobili parowej H.Cegielski typ EM” 2007 – Nagroda II w kategorii Działalność naukowa i konserwatorska za „Wdrożenie fumigacji gazem neutralnym jako metody konserwacji” 2008 – I nagroda w kategorii Działalność naukowa, konserwatorska i dokumentacja zbiorów za badania nad wdrożeniem systemu ARCO. Oferta muzealna cieszy się dużym zainteresowaniem odbiorców. Potwierdza to wzrastająca znacznie liczba osób odwiedzających Muzeum. W ramach prac badawczych Muzeum inwentaryzuje od 1986 roku na terenie całego kraju zabytkowe obiekty budownictwa rezydencjalno - folwarcznego i przemysłu rolno-spożywczego. Plonem tych prac są między innymi sukcesywnie wydawane od 1994 roku w serii „Majątki wielkopolskie” katalogi dotyczące poszczególnych powiatów naszego regionu. Muzeum Narodowe Rolnictwa i Przemysłu Rolno-Spożywczego w Szreniawie – to nowoczesna placówka muzealna, konsekwentnie realizująca program rozwoju, który przewiduje m.in. przystosowanie placówki do potrzeb osób niepełnosprawnych, przeprowadzenie remontu i modernizacji magazynów zbiorów, uatrakcyjnienie ekspozycji muzealnych oraz wdrożenie kompleksowego planu ochrony zbiorów i majątku muzealnego. Od 2006 r. Muzeum Narodowe jest członkiem prawnym Wielkopolskiego Oddziału Polskiego Stowarzyszenia Użytkowników i Przyjaciół Koni Roboczych oraz Konnych Producentów Zdrowej Żywności. Muzeum Narodowe Rolnictwa w Szreniawie posiada obecnie pięć oddziałów terenowych: Muzeum Przyrodniczo-Łowieckie w Uzarzewie (1977), Muzeum Młynarstwa i Wodnych Urządzeń Przemysłu Wiejskiego w Jaraczu (1981), Muzeum Wikliniarstwa i Chmielarstwa w Nowym Tomyślu (1985), Skansen i Muzeum Pszczelarstwa w Swarzędzu (1999) oraz Muzeum Gospodarki Mięsnej w Sielinku (2004). Oferta edukacyjna i rekreacyjna Od 2000 roku przy Muzeum Narodowym Rolnictwa w Szreniawie działa Zespół Dziecięcy "Szreniawa". Zespół ma w repertuarze tańce narodowe (m.in. polonez, oberek, krakowiak, kujawiak) oraz regionalne (wielkopolski, lubelski, łowicki ,z regionu Kujaw, Kaszub, Kurpi). Zespół, oprócz występów na imprezach muzealnych, prezentuje swój repertuar m.in. w Komornikach, Chomęcicach, Gifhorn (Niemcy), czy Jaraczu. Również w Jaraczu odbywają się obozy wypoczynkowo - szkoleniowe członków zespołu. Dzieci z terenu gminy Komorniki chętne do wstąpienia do zespołu prosimy o kontakt: p. Małgorzata Matysiak, tel. 0888 17 17 40 lub w poniedziałki i środy od 16.30 - Gminny Ośrodek Kultury. Pokaz pracy lokomobili parowej; Obecnie Muzeum jako jedyne w Polsce posiada działającą, odrestaurowaną lokomobilę pochodzącą z zakładu H. Cegielskiego, wyprodukowaną w roku 1919, której pokazy prac  odbywają się trakcie imprez muzealnych.   Muzeum dysponuje 7 pokojami 2-3 osobowymi - kontakt: tel. 0-61 810 76 29,e-mail: muzeum@muzeum-szreniawa.pl Pokazy wypieku chleba w tradycyjnych, wolnostojących piecach chlebowych wraz z demonstracją akcesoriów chlebowych i prelekcją oraz poczęstunkiem (chleb ze smalcem, gzikiem lub miodem); Lekcje z zakresu prezentowanej na ekspozycji tematyki; Organizacja plenerów plastycznych; Pokaz pracy urządzeń napędowych w rolnictwie:ciągnika Lanz Bulldog z 1921 r.; Pokaz pracy wozu strażackiego z 1921 r. oraz zabytkowych akcesoriów pożarowych; Pokaz wyrobu masła w tradycyjnych masielnicach, tzw. kierzynkach; Pokaz wyrobu świec z naturalnego wosku pszczelego; Pokaz mielenia ziarna w żarnach kamiennych, obrotowych w stepie ręcznej i nożnej; Pokaz prania i maglowania; Pokaz tkania na krośnie i przędzenia na kołowrotku; Pokaz pracy kołodzieja; Pokaz pracy kowala; Zorganizowanie pokazu pracy twórców ludowych; Przygotowanie sceny, nagłośnienia, konkursów i zabaw z upominkami; Występy zespołu ludowego; Stanowisko dawnych zabawek ludowych (ogródek zabawowy dla dzieci-koniki na biegunach, wózki, taczki, klepaki, motyczki itp.); Wynajęcie wagonetty konnej (ok. 10 osób) na imprezę do dyspozycji uczestników; Wynajęcie kucyka do przewozu dzieci; Urządzenie małej wystawy zwierząt gospodarskich na terenie Muzeum (kozy, króliki, drób, osiołek); Organizacja ogniska; Usługi gastronomiczne w kawiarni i karczmie muzealnej - na terenie Muzeum, w piwnicach zabytkowego budynku tzw. rządcówki udostępniona jest ekspozycja poświęcona problematyce związanej z piwowarstwem oraz karczma piwna serwująca tradycyjne wiejskie posiłki. Wykonywanie zdjęć w czasie imprezy.   Kontakt: Dział Upowszechniania, tel. 0-61 810 76 29 wew.18, e-mail:upowszechnianie@muzeum-szreniawa.pl [gallery link="file" columns="1"]  
Zobacz więcej
Muzeum Okręgowe w Sandomierzu

Muzeum Okręgowe w Sandomierzu

W dniu 5 maja 1921 roku miało miejsce uroczyste otwarcie Muzeum Ziemi Sandomierskiej przy Polskim Towarzystwie Krajoznawczym w Sandomierzu. Inicjatorami utworzenia muzeum regionalnego byli członkowie ówczesnego zarządu Towarzystwa: Stanisław Karpowicz, Józef Pietraszewski, Zdzisław Lenartowicz, Aleksander Patkowski i ks. Andrzej Wyrzykowski. Muzeum Sandomierskie od początku swej działalności należało do najbardziej prężnie i dynamicznie rozwijających się placówek PTK. Mimo to, od chwili powołania w 1921 r. przeżywało duże trudności lokalowe. Zbiory znajdowały się u członków PTK, starających się o lokalizację własnego budynku przeznaczonego wyłącznie na potrzeby muzeum. Starania te uwieńczone zostały sukcesem i w 1925 roku Muzeum otrzymało swoją siedzibę w domu PTK przy ulicy Żeromskiego. Pierwszym kustoszem Muzeum został Leon Wilkoński (pełniący funkcję kierownika placówki od 1927 do 1939 roku), który rozpoczął opracowywanie zbiorów, założył księgi inwentarzowe i karty katalogowe zabytków. Eksponaty pochodziły ze zbiorów prywatnych założycieli i przyjaciół powstałego Muzeum, a stanowiły je zabytki archeologiczne, numizmaty, okazy mineralogiczne, entomologiczne i zabytki kultury materialnej. Podczas wojny najdotkliwsze straty poniosła kolekcja przyrodnicza, ponadto zaginęła znaczna część zbiorów numizmatycznych i etnograficznych. W 1956 roku przez Ministerstwo Kultury i Sztuki zostaje powołane Muzeum w Sandomierzu z siedzibą w Kamienicy Oleśnickich, w której na pierwszym piętrze zorganizowano sale ekspozycyjne oraz skromne pomieszczenia biurowe. Pierwsza uroczyście otwarta wystawa poświęcona była Adamowi Mickiewiczowi. Muzeum kierowane było kolejno przez: Eligię Gąsowską (1957 - 60), Kamilę Załuską (1961 - 70), Jana Przałę (1970 - 75), Ireneusza Skrzyńskiego (1975 - 76), Kazimierza Kałużę (1976 - 77), Jerzego Waszkiewicza (1978 - 95), Zofię Czubową (1995 – 2009) i obecnie przez Pawła Różyłę. W powojennym okresie istnienia Muzeum różnym przeobrażeniom ulegała baza lokalowa Muzeum. W 1978 roku poszerzyła się o trzy sale na parterze gotycko - renesansowego Ratusza. Zorganizowano w nich ekspozycję historyczno - artystyczną. W roku 1980 powołano jako oddział Muzeum Okręgowego Muzeum Literatury. Inicjatywa ta miała upamiętniać i podkreślać wieloletni związek Jarosława Iwaszkiewicza z Sandomierzem, do którego rokrocznie przyjeżdżał już od początku lat 20 - tych i w czasie tych wielotygodniowych pobytów powstała znaczna część jego dorobku literackiego. Na siedzibę placówki przeznaczono budynek przy ul. Katedralnej 5/7, gdzie zatrzymywał się w czasie swoich tutaj pobytów. W roku 1986, bo blisko trzydziestoletnim okresie remontów, oddano Muzeum w użytkowanie na czas nieokreślony zamek sandomierski stanowiący obecnie po zwrocie Kamienicy Oleśnickich i zamknięciu Oddziału Literatury podstawową bazę muzealną. Mieszczą się w nim pracownie wszystkich działów, sale wystaw czasowych i stałych, sala rycerska pełniąca funkcje sali koncertowej, teatralnej, będąca często miejscem imprez o charakterze okolicznościowym i społecznym, galeria w której najczęściej urządzane są wystawy malarstwa, biblioteka, oraz pomieszczenia administracyjne. Inicjatywę wzniesienia murowanego zamku na miejscu wczesnośredniowiecznego grodu przypisuje się Kazimierzowi Wielkiemu. Gotyckie zabudowania obejmowały dwa budynki mieszkalne z kaplicą, kuchnię, browar, młyn konny, spichlerz oraz bramę ze zbrojownią. W kolejnych wiekach budynek zamku przechodzi liczne przebudowy i rozbudowy. Za panowania Zygmunta Starego (w latach 1520 - 1526) rozpoczęta została wielka rozbudowa, prowadzona w paru etapach przez blisko wiek. Prace prowadzone były m.in. przez królewskiego architekta, Niemca, mistrza Benedykta zwanego Sandomierzaninem. Znikały średniowieczne obwarowania i swobodnie ustawione budynki w ich wnętrzu, miejsce ich natomiast zajmowały zabudowania regularne, kolejno narastające wokół prostokątnego dziedzińca. Za panowania Zygmunta Augusta zarysował się ostatecznie czworobok renesansowego zamku (lata 1564 - 1565), jednak prace nie zostały całkowicie ukończone. W roku 1656, w okresie wojny polsko - szwedzkiej, zamek sandomierski spotkała katastrofa. Wycofujące się wojska szwedzkie pozostawiają w jego piwnicach amunicję, opóźniając jej wybuch do wkroczenia Polaków. Zniszczone zostały skrzydła wschodnie, południowe, a może i północne. Najmniej ucierpiało skrzydło zachodnie i tylko ono zostało później odbudowane. Na zlecenie króla Jana III Sobieskiego w latach 1680 - 1688 zamek zostaje przebudowany w wolno stojący budynek typu pałacowego. Zamek zdewastowany w czasie konfederacji barskiej był odnawiany aż do 1795 r. (trzeciego rozbioru Polski). Po 1795 r. władze austriackie adaptowały budynek na sąd i więzienie, ale jego gruntowna przebudowa na potrzeby więziennictwa wraz z otoczeniem dziedzińca nowym murem, nastąpiła w 1825 r. W latach 1894 - 1900 wzniesiono nowe skrzydła: wokół dziedzińca tzw. "rogal oraz budynek administracyjny (zburzone w końcu l. 70. XX w.). Więzienie zlikwidowano dopiero w 1959 r. Po wieloletniej konserwacji i przebudowie wnętrz (w l. 1960 - 1986), zamek stał się siedzibą Muzeum Okręgowego. W obecnej postaci jest to budowla czterokondygnacyjna na planie prostokąta, z dwiema narożnymi wieżami, nakryta wysokim dachem czterospadowym. W elewacji wschodniej, późnoklasycystycznej, zachowana jest tablica erekcyjna Zygmunta I Starego z 1520 r. oraz renesansowy kartusz z orłem zygmuntowskim, przypominające o królewskim rodowodzie założenia. Zamek sandomierski znajdował się na głównym, królewskim szlaku komunikacyjnym. Zatrzymywali się w nim podróżujący królowie z dworem i kancelarią, dostojnicy państwowi, rezydowali tu starostowie, podstarości, podstoli i sędziowie oraz podkomorzowie Ziemi Sandomierskiej. Nasza oferta obejmuje lekcje muzealne z zakresu: sztuki, etnografii, archeologii, historii, literatury. Zajęcia prowadzone są na ekspozycjach. Opłata za lekcję muzealną wynosi 4 zł od osoby. Zapraszamy na lekcje muzealne prowadzone przez pracowników naukowych Muzeum Okręgowego w Sandomierzu, a także przez zapraszanych gości. Lekcje odbywają się od wtorku do piątku w uzgodnionych z zainteresowanymi terminach w godzinach otwarcia Muzeum Okręgowego w Sandomierzu dla zwiedzających. Tematy lekcji: 1. Życie codzienne mieszkańców podsandomierskich wsi na przełomie XIX i XX wieku – Dział Archeologiczno- Etnograficzny 2. Ziemia Sandomierska w pradziejach i wczesnym średniowieczu – Dział Archeologiczno-Etnograficzny 3. Praca archeologa - „odkrywanie” przeszłości – Dział Archeologiczno-Etnograficzny 4. Dzieje Zamku sandomierskiego – Dział Historyczny 5. Dzieje monety polskiej – Dział Historyczny 6. Zamek Sandomierski na starej pocztówce – Dział Historyczny 7. Ciemne ścieżki - sylwetka i twórczość Jarosława Iwaszkiewicza – Dział Literatury 8. Inspirujący Sandomierz. Gawęda o domu pracy twórczej pisarzy pod nazwą "Górka Literacka" – Dział Literatury 9. Lekcje przygotowane w oparciu o wystawę czasową "Polskie dziedzictwo". Skarby ze zbiorów Fundacji XX Czartoryskich w Krakowie Militaria z kolekcji Książąt Czartoryskich jako pamiątki "dawnej Polski" – Dział Historyczny Sarmatyzm w literaturze polskiej – Dział Literacki Dzieje sarmatyzmu w kulturze polskiej – Dział Historyczny Zabytki kultury polskiej i światowej na kanwie wystawy "POLSKIE DZIEDZICTWO" Skarby ze zbiorów Fundacji XX Czartoryskich – Dział Sztuki Mamy nadzieję, że zechcecie Państwo z nich skorzystać. Dodatkowych informacji udziela Monika Bęben, Zamek tel. 15 644 57 57 w. 33, e-mail: muzeum.promocja@wp.pl lub w. 42 (Punkt Informacji Turystycznej w Zamku), e-mail: info@zamek-sandomierz.pl SERDECZNIE ZAPRASZAMY Dotychczasowe nagrody i wyróżnienia w konkursie na "Wydarzenie Muzealne Roku" przyznane Muzeum Okręgowemu w Sandomierzu: 2006 - Sybilla 2005 Wyróżnienie w kategorii Wystawy etnograficzne za organizację wystawy "Dawna wieś sandomierska" 2003 - Sybilla 2002 I nagroda w kategorii Dokonania z zakresu konserwacji: Zabezpieczenie Wzgórza Zamkowego, zagospodarowanie otoczenia obiektu, wymianę pokrycia dachowego i adaptację poddasza Zamku 2002 - Sybilla 2001 II nagroda w kategorii Publikacje za "Album widoków Sandomierza. Malarstwo - Grafika - Rysunek XVII - XX w." 2002 - Sybilla 2001 Wyróżnienie w kategorii Wystawy sztuki za organizację wystawy "Alfons Karpiński (1875 - 1961)"
Zobacz więcej